Razgovarajuću sa pregršt svojih sugrađana, došao sam do zaključka da žitelji Bečeja ne znaju za mnoga imena koja su dala ogroman doprinos razvitku i unapređenju našega grada. Zbog toga sam odlučio da neka od tih imena otrgnem od zaborava. Jedno od njih je i Aron Vojnović, cenjeni i poštovani advokat.
Rođen je u Starom Bečeju 1832. ili 1833. godine, od oca Uroša i majke Agripine Jojkić. Pripadao je uglednoj plemićkoj porodici, jer je njegovom pretku Vuji Vojnoviću, zastavniku Feldvarskom (Bačko Gradište), u Beču 1. marta 1751. godine izdat plemićki list i grbovnica (`1). Gde se školovao i gde je završio studije prava nije nam poznato, ali znamo da je bio oženjen Lujzom Dimitrijević, sa kojom je imao sina Vladana.
Preko četrdeset godina, bez prestanka, Aron je bio odbornik u bečejskoj opštini i stalan savetnik opštinskom poglavarstvu. Njegova reč je uvek imala potrebnu težinu, bilo da se radilo o uobičajnim stvarima ili se žučno raspravljalo o nekom pitanju iz života građana. Uvek ozbiljan u poslovnim pitanjima, razložno i beskompromisno privodio je kraju diskusije ili im davao pravac. Na svakoj sednici je bio prisutan, davajući svoje primedbe i sugestije. Vremenom se njegovo mišljenje sve više počelo uvažavati u svim opštinskim predmetima. Možemo slobodno da kažemo da je Aron Vojnović bio jedna od najpoštovanijih i najuticajnijih ličnosti javnog života Starog Bečeja u drugoj polovini XIX veka.
Vodio je glavnu reč u raspodeli jaroške (opštinske) zemlje, kao i u osnovnom i srednjem (tada višem ) obrazovanju. Nadgledao je izgradnju železnice u mestu, bio do detalja upoznat sa radovima na asfaltiranju i elektrifikaciji ulica i dr. Kod izgradnje pruge Subotica - Bečej, na relaciji Bečej – Bačko Petrovo Selo, najveći teret pri otkupu zemlje podneli su inženjer Dimitrije Somborski i on lično (`2).
Interesovao se za svaki opštinski predmet, zdušno je pomagao gde god je to bilo potrebno, ali je zanimljivo da nikada nije pristajao da bude član neke opštinske deputacije. Pored poslova koje je obavljao za opštinske vlasti, vodio je i advokatsku kancelariju. Da je bila na dobrom glasu, možemo zaključiti na osnovu toga što su neke od najčuvenijih porodica iz Bečeja i šire okoline bile njegovi klijenti. Kancelariju je 1910. godine predao sinu Vladanu.
U verskom životu bio je od velike koristi crkvenom odboru, u kom je bio i dugogodišnji predsednik. Srčano se zauzimao 1888. godine u crkvenoj opštini da se oslikavanje ikonostasa u hramu Svetog Georgija poveri Urošu Prediću, kasnije proslavljenom akademskom slikaru. Taj posao je završen 1893. godine na opšti ponos velikog umetnika i srpske pravoslavne crkve.
Učestvovao je u osnivanju Bačko - Potiske štedionice 1872. godine, kao prvog novčanog zavoda u Bečeju. Biće i u njenoj organizaciji do kraja života kao član upravnog odbora i pravni zastupnik.
Bio je impozantna figura, muškog držanja, čvrstog koraka i besprekornog ponašanja. Sugrađani su mogli da ga vide kako svakodnevno, u večernjim satima, šeta zaokupljen svojim mislima. Nije bio od onih koji su voleli kafanski život, ali se svakodnevno pojavljivao u svojoj omiljenoj kafani „Kod lovačkog roga“ (kasnijem hotelu „Imperijal“) gde su se prepričavali dnevni događaji. Priča se da je dva puta u toku dana odlazio tamo, uvek u isto vreme, pre podne oko 11 časova i uveče oko 18 časova. 
To je sasvim razumljivo, jer su se tamo okupljali svi viđeniji građani Starog Bečeja. Navešću samo neke od njih: Stanko Stojanović, Žoter Andor i Bogdan Dunđerski - veleposednici, Ivan Đorđević – zemljoposednik, Isidor Debeljački i Stevan Zavišić – opštinski beležnici, Dimitrije Somborski – inženjer, Miloš Gavanski, Đorđe Tatić i Đorđe Petković – opštiske sudije, Milko Ignjac – sreski lekar, ml. Milan Popović – direktor banke, Luka Mravić - trgovac i dr.
Preminuo je 31. avgusta 1912. godine u 80-oj godini života. Na pogrebu od njega su se oprostili Jovan Borota, prota srpske pravoslavne crkve, i brojno građanstvo. Posmrtni govor mu je održao jedan od najpoznatijih lekara Bečeja i njegov veliki prijatelj, dr Milan Popović.
`1 U doba razvojačenja Potisko-pomoriške vojne granice carica Marija Terezija je darovala plemićke titule pedesetorici srpskih oficira.
`2 Ovde je važno istaći da je kod otkupa zemljišta, zahvaljujući Aronu Vojnoviću, utvrđena cena od 500 tadašnjih forinti za jedan lanac zemlje, što je bilo veoma povoljno.
kustos istoričar Gradskog muzeja Bečej,
Nemanja Karapandžić
