U četvrtak, 27. novembra, od 19 časova u Kreativnom centru Gradskog pozorišta Bečej upriličiće se promocija knjige prof. dr Save Damjanova "Итика Јерополитика@Vuk".
O knjizi će govoriti prof. dr Branislava Vasić Rakočević, Žarka Svirčev, prof. dr Sava Damjanov, autor, a moderator je Zdravko Petrović.
Sava Damjanov je pisac, književni istoričar, esejista i univerzitetski profesor. Kao prozaistu, književna kritika ga smatra jednim od vodećih predstavnika srpskog postmodernizma. Njegova naučna istraživanja usmerena su pre svega ka fantastičnoj književnosti, erotskim i jezičko-eksperimentalnim slojevima u srpskoj tradiciji, teoriji recepcije, postmodernizmu, kao i ka komparativistici. Priređivao je za štampu tekstove srpskih pisaca 18, 19. i 20. veka. Tokom devedesetih godina uređivao je časopis za svetsku književnost Pismo, i Sveti Dunav, magazin posvećen srednjoevropskoj kulturi. Urednik je „Biblioteke srpske fantastike", edicije „Novosadski manuskript", kao i antologijske biblioteke „Deset vekova srpske književnosti“ kod Izdavačkog centra Matice srpske[1]. Jedan je od osnivača međunarodnog književnog festivala „Prozefest“ (u Novom Sadu) i nagrade „Milovan Vidaković“ koja se dodeljuje za životno delo. Bio je predsednik Upravnog odbora Gradske biblioteke u Novom Sadu (2004-2008); od 2008. je član Upravnog odbora Matice srpske, a od 2012. predsednik Upravnog odbora Sterijinog pozorja[2]. . Trenutno predaje na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, gde je i diplomirao (1980. godine, grupa za jugoslovenske književnosti i srpskohrvatski jezik), magistrirao (1986.) i doktorirao (1996.) pod mentorstvom akademika Milorada Pavića.
(Wikipedia)
O romanu:
Glavni junak ovoga romana je Vuk Stefanović Karadžić, ali i VUK kao jedno od vrhovnih božanstava stare srpske religije. Kroz fragmentarno-biografsku (ili parabiografsku?) priču o velikom književno-jezičkom reformatoru, ispričana je i «biografija» srpske kulture od njenih početaka do 21. veka, kao i svojevrsna (takođe fragmentarna!) istorija Srba tokom tog perioda. Stoga pored glavnog junaka ovde kao važni akteri figuriraju i Nemanjići i antrpomorfizovani Deseterac, i Mehmed-paša Sokolović i bajkoliki Međedović, i «carstvujušči grad Vijena» i Beograd u vreme kneza Miloša, i Dositej Obradović i Vukov *Rječnik*, i Lukijan Mušicki i hajduk-Veljkova Krajina, i Prvi svetski rat i srpska umetnička avangarda, i Josip Broz Tito i Ivo Andrić, i t.d. Pošto je sam Vuk promenio tok naše jezičko-umetničke tradicije, Damjanov u savremenom kontekstu oživljava specifične jezike minulih epoha koje tematizuje njegov roman, sa jasnom autopoetičkom svešću o tome da su (vođeni sličnim razlozima!) slične diskurse negovali i jedan Koder, Crnjanski ili Pavić. Svako od 23 poglavlja ovoga romana počinje odgovarajućim amblemom (praćenim naslovom i stihovima!) iz barokne *Itike Jeropolitike, *koje potom autor preobražava u narativ zadržavajući ipak njihov izvorni – etički, gnoseološki ili eshatološki – smisao. Takva specifična šifra omogućava da se njegova *ITIKA JEROPOLITIKA**@**VUK* sasvim prirodno (i tekstualno uverljivo!) kreće od faktografsko-fikcionalnog, preko ljubavno-mitološkog, do ezoterijsko-mističkog pripovedanja...
